Λεωφορείο το Λάθος (η συνέχεια)

Η εκδρομή συνεχίστηκε σε πολύ χαμηλές ταχύτητες με πολύ κέφι όμως!! Τα παιδιά μπορεί να πλησιάζουν την 100 ετία αλλά είχαν μαζί τους το CD του Μπουγά! Μετάλο σουξέ το εργαλίο (αυτό που τα κάνει όλα μετά τις δύο) με πρώτες χορεύτριες μία όμορφη κοπέλα ετών 70 με άσπρα μαλλιά και τη φίλη της κοκκινομάλα ετών 72, μαυροφορούσα και ευλύγιστη.

Πού βρήκαν την ενέργεια? Τί να σας πω δεν ξέρω. Κάνω 2 υποθέσεις. Κάναμε πολλές στάσεις σε διάφορες εκκλησίες και μοναστήρια για προσκύνημα. Οπότε ίσως τα κεράκια που άναυαν να ήταν για το ποια θα βγει "prom" queen της εκδρομης. Η δεύτερη ικασία είναι ότι έπαιρναν πολλή ενέργεια από το φαί που κατέβαζαν όποτε κάναμε στάσεις. Βλέπετε, μπορεί στο ανέβασμα και κατέβασμα να θέλανε έναν Α χρόνο, στο φαί θέλανε ένα Β χρόνο πολύ μικρότερο του Α. Αυτό το καταλάβαμε όταν πήγαμε να κολυμπήσουμε με τη Ζ καθώς τα παιδιά έτρωγαν. Πριν προλάβουμε να κάνουμε 2 πλατς πλουτς, τα παιδιά είχαν ήδη μπει στο πούλμαν και μας περίμεναν ανυπόμονα για να πάνε στο επόμενο μοναστήρι!

Κατέβασμα από πούλμαν - 20 λεπτά
Ανέβασμα στο πούλμαν - 25 λεπτά
Ανεβοκατέβασμα μασέλας - 15 λεπτά


Μετά από πολλές ώρες, αρχίσαμε να ανηφορίζουμε σε μία περιοχή που λέγεται Κόκκινα. Δεν ξέρω ακριβώς την ιστορία της περιοχής αλλά σίγουρα δεν είναι από τις χαρούμενες. Η διαδρομή ήταν πολύ τρομακτική με γκρεμούς, στροφές, στενούς δρόμους και τέτοια εφέ, αλλά το κέφι στο πούλμαν παρέμενε αμείωτο. Επίσης για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα αγρινά!! Πολλά αγρινά!! Όσο ζω μαθαίνω, κι έτσι. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η εξής εικόνα. Κάπου στην ερημιά, μέσα σε ένα δάσος στο βουνό, σε ένα ελληνικό φυλάκιο, βρισκόταν ένας και μοναδικός στρατιώτης καθισμένος πάνω σε ένα ξύλινο κάγκελο. Αυτό που λέμε ..μοναχικό αγόρι που ψωλοβροντά στο δάσος.

Μετά από πολλές στροφές βρεθήκαμε στο χωριό Πύργος. Ένα απομωνομένο χωριό με πολλά ξενοδοχεία και ωραία θέα στη θάλασσα. Φτάσαμε εκεί στις 6 το απόγευμα και επιτέλους μπορέσαμε να απελευθερωθούμε από την dream team. Τα παιδιά πήγαν στα δωμάτιά τους να φρεσκαριστούν, ενώ η Ζ κι εγώ αποφασίσαμε να βολτάρουμε στο χωριό. Ένας δρόμος όλος κι όλος, με κατοίκους που μπορούσαν να οδηγούν με το κεφάλι στριμμένο στο πλάι. Δεν ξέρω αν αυτό το έκαναν επειδή είχαν κάποιου είδους γεννετική βλάβη, ή αν το έκαναν από περιέργεια. 'Η ακόμα αν τους έμαθαν να οδηγούν κοιτόντας στο πλάι και όχι μπροστά.

Εγώ, ως γνήσιος τουρίστας/θύμα, σκέφτηκα ότι μιάς κι έγινε που έγινε το κακό, τουλάχιστον ας πάρουμε κάτι να θυμόμαστε την εκδρομή. Κάπου είχα ακούσει ότι τα λουκούμια της Κύπρου ήταν ξακουστά. Μπήκα το λοιπόν σε ένα μαγαζάκι για να αγοράω λουκούμια.

-Γεια σας. Ψάχνω να αγοράσω λουλούμια. Μήπως πουλάτε?
-Όχι κόρη μου.Δεν τα φτιάχνουμε τώρα. Πιό μετά. Έχουμε όμως γλυκό.
-Τί γλυκό του κουταλιού?
-Όχι.Του πιρουνιού!!


Η διαμονή στον Πύργο δεν είχε τίποτα το ενδιαφέρον εκτός από την παραπάνω συζήτηση. Η επόμενη μέρα ήταν ακόμα πιο βαρετή. Οι μόνες στάσεις που κάναμε ήταν σε 2 μοναστήρια και σε κάποιο άλλο μέρος για μεσημεριανό! Στο ίδιο μέρος βρισκόταν και ένα άλλο πούλμαν με μερικά ακόμα παιδιά της ηλικίας των δικών μας....ξέρετε...60+ (όπως λέμε Calcium plus). Όταν ήρθε η ώρα να επιβιβαστούμε στα πούλμαν, έγινε ένα κάποιο μπέρδεμα. Κάποια δικά μας παιδιά ανέβηκαν στο άλλο πούλμαν ενώ καινούρια πρόσωπα εμφανίστηκαν στο δικό μας. Ευτυχώς ο οδηγός τους διευκόλυνε να θυμηθούν σε ποιό πούλμαν ανήκει ο καθένας κι και σύντομα ξεκινήσαμε για την επιστροφή.


Έκανα καινούριες παρέες και μάζεψα και 2 τηλέφωνα. Δυστυχώς όχι ακριβώς όπως το περίμενα, αλλά ήταν και αυτή μία εμπειρία. Αν μη τί άλλο, βρήκα Παφίτικες πίσσες (μαστίχες), λουκούμια και έμαθα και τα αγρινά!!