Πώς κόβεται η μαγκιά

Ήταν Άνοιξη και τα λουλούδια είχαν αρχίσει να ανθίζουν με γρήγορους ρυθμούς. Το πανεπιστήμιό μας ήταν μία οπτασία. Το γκαζόν πράσινο πράσινο, τα λουλούδια ανθισμένα, τα μαμούνια επιθετικά, ο καιρός σχεδόν ζεστός και τα πουλάκια στις μεγάλες τους...παύλες να μας παίρνουν τα αυτιά από τις 5 το πρωί. Ήμουν στο πρώτο μου έτος της Φυσικής και δεν είχα καθόλου θάρρος μιας και τα Αγγλικά μου ήταν χάλια (I don't speak England).

Εκείνη την περίοδο είχαμε να φτιάξουμε ένα πρότζεκτ ομαδικό. Είχαμε χωριστεί σε 4-5 ομάδες των 5 ατόμων και έπρεπε να βρούμε ένα θέμα που να μας αρέσει (σχετικό με τη φυσική φυσικά) και να το αναπτύξουμε και να το παρουσιάσουμε μπροστά στους συμφοιτητές μας. Η ομάδα μου αποτελούταν από εμένα, έναν Άγγλο που του άρεσαν οι μπάφοι, ένα Γερμανό απόγονο του Αϊνστάιν αλλά σε όμορφο, μία Αγγλιδούλα (αυτό που λέμε..the thing) και το Γιάννη που ήταν γκεστ σταρ αφού δεν είχε πατήσει στα μαθήματα πάνω από 3 φορές (μου λείπεις Γιαννάκη). Το θέμα που ΝΟΜΙΖΑΜΕ ότι μπορούσαμε να αναπτύξουμε ήταν το "What travels at the speed of light?" δηλαδή το ακατόρθωτο!! Ξέρετε πώς είναι οι πορωμένοι επιστήμονες. ....σαν κι εμάς.


Εμείς έπρεπει πρώτα να κάνουμε ένα μίτιγκ για να σπάσουμε το θέμα σε 5 κομμάτια και να αποφασήσουμε τί θα κάνει ο καθένας. Λόγω καλοκαιρίας, είπαμε να βρεθούμε έξω από τη βιβλιοθήκη, στο γκαζόν!! Η βιβλιοθήκη ήταν ακριβώς στο κέντρο του Κάμπους . Ο καιρός καλός, το γκαζόν στεγνό, εμείς νέοι και ευλύγιστοι....κάτσαμε κάτω οκλαδών?! Γύρω μας ήταν όρθιοι, καθηστοί και ξαπλωμένοι πολλοί άλλοι φοιτητές που βγήκαν σαν τα σκουλήκια μετά τη βροχή για να βοσκήσουν!


Η πρωταγωνήστριά/ρόμπα της ιστορίας φορούσε τότες κάτι ψιλοτάκουνες μπότες που έφταναν λίγο πάνω από τον αστράγαλο και κούμπωναν με φερμουάρ. Τις είχα αγοράσει επειδή ήθελα να το παίξω αξιογάμητη γκόμενα.....Η συζήτηση κράτησε γύρω στη μισή ώρα με 45 λεπτά. Τί είπαμε δεν το θυμάμαι. Από τα χρόνια τα σχολικά μου είχε μείνει η νοοτροπία να κοιμάμαι με ανοιχτά μάτια όταν κάτι δεν το καταλαβαίνω. Δεδομένου ότι η συζήτηση δεν γινόταν στη μητέρα γλώσσα, δεν την καταλάβαινα....άρα ήμουν αλλού.


Όταν επιτέλους τελειώσαμε ήρθε η ώρα να σηκωθούμε από το γκαζόν. Οι νέοι και ευλύγιστοι συμφοιτητές μου σηκώθηκαν ευθύς και προσπάθησα να τους μιμηθώ κι εγώ!! Αμέσως μόλις σηκώθηκα ένιωσα...ότι δεν ένοιωθα τα πόδια μου...και πριν το καταλάβω γκρεμίστηκα στο γκαζόν!! Οι συμφοιτητές με κοίταξαν σαστισμένοι και με ρώτησαν αν είμαι καλά!! Εγώ, κόκκινη σαν τομάτα τους είπα ναι (γιές γιές) και προσπάθησα να σηκωθώ χωρίς να νοιώθω όμως τα πόδια μου. Κάποιος μου προσέφερε χέρι βοηθείας αλλά με το που σηκώθηκα ξανάπεσα ανίκανη να ελένξω τα πόδια μου! Αυτό ήταν φίλες και φίλοι!! Εγώ η (γουόναμπι) αξιογάμητη φοιτήτρια με τις fuckmeboots είχα γίνει ρεζίλι εκεί ...μπροστά σε όλους τους φοιτητές του παν/μίου! Και χειρότερα..δεν μπορούσα να σηκωθώ για ένα πεντάλεπτο μέχρι να επανέλθει το αίμα στα πόδια μου από τις σφιχτές μπότες!! Έτσι, οι συμφοιτητές έφυγαν κι εγώ έμεινα στο γκαζόν φυτεμένη!! ΦΑΚ!!



Από τότε φοράω επίπεδα αθλητικά και σταμάτησα να το παίζω γκόμενα!! Φυσικός είμαι....δεν είμαι τίποτα άλλο!!